گفتگویی با مهدی محمدی، یکی از سرمایه گذاران حاضر در رویازی1

مسیرسازی در انیمیشن ایران

مهدی محمدی عضو واحد سرمایه گذاری صندوق دانشگاه تهران، که بعد از حضور در رویازی یک، انیمیشن «مسافری از دایتیا» نظر آنها را برای سرمایه‌گذاری جلب کرده بود، درخصوص تجربه حضور در این رویداد گفت: ما قبلا تجربه‌ای شبیه به رویازی نداشتیم که در آن عده‌ای از تولید کننده‌های انیمیشن طرح‌هایشان را ارائه کنند و برخی سرمایه‌گذاران علاقه‌مند به این حوزه نیز در آنجا جمع شده باشند.

وی افزود: رویازی اتفاق مثبتی در انیمیشن ایران بود که مثل هر رویداد دیگری نقاط ضعف و قدرت خاص خودش را داشت. البته درست است که ما در گذشته تجربه حضور در رویدادی مثل رویازی نداشتیم ولی با فضای انیمیشن در ارتباط بودیم و این را می‌دانیم که گروه‌های انیمیشن ساز، علی الخصوص گروه‌های جوان و کمتر شناخته شده‌ای که در (اکثریت شرکت کنندگان در رویازی بودند) به شرطی می‌توانند پیشرفت کنند که حمایت شوند، این حمایت هم صرفا حمایت مادی نیست. کسی باید باشد که به این جوان‌‎ها راه را نشان دهد.

او درخصوص انتخاب یکی از طرح‌های حاضر در رویازی برای سرمایه‌گذاری عنوان کرد: انیمیشن «مسافری از دایتیا» در جلسه پیچینگ نظرمان را جلب کرد و هنوز هم با هم مشغول به کار هستیم و به بستن قرارداد نزدیک شدیم. این انیمیشن چند ویژگی مثبت داشت، اول اینکه کاراکترهای جذابی برای آن طراحی شده بود و شخصیت‌های اصلی آن از قومیت‌های مختلف بودند و یکی از کاراکترهای کار نیز افغان بود. ژانر آن هم به گونه‌ای بود که عموم نوجوانان آن را می‌پسندند، یک ژانر اکشن هیجانی با درونمایه طنز. کیفیت کار و فیلمنامه هم خوب بود، تیم هم باوجود اینکه خیلی شناخته شده نبود، اما رزومه خوبی داشت. به نوعی می‌توان گفت که این انیمیشن بیس اولیه را داشت که بتوان روی آن کار کرد.

عضو واحد سرمایه گذاری صندوق دانشگاه تهران با نقد از مدل ارائه برخی دیگر از طرح‌هایی که در رویازی با آنها روبرو شد، گفت: ارائه‌ها بعضا خوب نبود و مطمئا لازم است که تیم‌ها قبل از اینکه برای ارائه به چنین رویدادی وارد شوند، توسط منتورها بیش از این آموزش ببینند. کارها بعضا آثار خوبی بود، ولی چون بد ارائه می‌شد با واکنش مثبتی مواجه نمی‌شدند و در نتیجه سرمایه‌گذار هم نمی‌توانست انتخاب درستی داشته باشد.

وی اضافه کرد: به نظرم اگر امکانش بود که تیم‌ها زمان بیشتری برای ارائه داشتند هم خوب بود. بعضی از تیم‌ها وقتی به میان زمان ارائه می‌رسیدند، دیگر چیزی برای گفتن نداشتند و باید صحبت‌هایشان را جمع می‌کردند و بعضی تیم‌ها به قدری اطلاعات زیادی داشتند که زمان هم کم می‌آوردند، برخی از طرح‌ها هم که متاسفانه اطلاعات مالی، بازاریابی و بعضا فنی نداشت و از این منظر دچار نقص بودند. حس می‌کنم این‌ها مواردی بود که می‌توان برای دوره بعد رویازی آن‌ها را اصلاح کرد. البته بد نیست به نکات مثبت این رویداد هم اشاره کنیم، اینکه یک عده از دوستانی که شناخته شده‌تر بودند در این رویداد حضور نداشتند و اکثر گروه‌های حاضر در پیچینگ، جوان‌های جویای نام بودند، اتفاق فوق‌العاده‌ای بود. بها دادن به گروه‌های فعال در شهرستان‌ها و استعدادهای کل کشور خیلی خوب بود که در رویازی شاهد آن بودیم.

محمدی در بخش‌های پایانی صحبت هایش، درخصوص تجربیات پیشین صندوق با گروه‌های انیمیشن ساز گفت: خیلی از شرکت‌های انیمیشن‌ساز برای سرمایه‌گذاری به ما مراجعه می‌کنند، ولی می‌بینیم که این دوستان از شرکت‌هایی می‌آیند که از فضای بازار خبر ندارد، اصلا با جو موجود در کسب و کار آشنایی ندارند و انیمیشن را یک صنعت نمی‌دانند. آنها اکثرا به یک کمک مالی نیاز دارند و اصلا درک نمی‌کنند که باید بازارسنجی انجام دهند و بدانند محصول‌شان باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد. فقط معقتدند باید ازشان حمایت شود، درحالی که این غلط است. اول باید انیمیشن را یک صنعت ببینیم و بدانیم که جایگاه این صنعت در کشور ما چگونه است. این اشتباه است که انیمیشن ایران را با انیمیشن دنیا مقایسه می‌کنند، انیمیشن ایران را باید در خودش دید، اینکه از چه مسیری برود، از چه مسیری نرود، چه آثار ساخته شود و چه آثاری ساخته نشود مهم است، اما مهم‌ترین نکته این است که باید دست دولت از فضای انیمیشن خارج شود. روش درست این است که شرکت‌های خصوصی که کار انیمیشن انجام می‌دهند، باید حمایت شوند، دید کسب و کاری بگیرند، کیفیت‌شان درست شود، زیرساخت برای همه‌شان تامین شود، تا این دوستان به آرامی رشد کنند.